Echt heel stoer.

Onze ogen lieten elkaar niet los. Daar stonden we, verrast. In niets leek hij op de frisse jongen die ik ooit kende. De populaire doorgang in de supermarkt werkte locatiegewijs niet mee. Maar dat was niet erg, want het was schrikken en zo’n gevoel moet niet al te lang duren. Zoon van drie stuiterde steeds meer in het winkelwagentje.

Martijn: jij bent echt wel veranderd! Ik: jij ook.. ik herkende je… meteen! Ik wist van de tijd in zijn leven na mij. Hij wist waarschijnlijk niets van mij na hem.

Via via wist ik dat hij ziek werd. Dat openbaarde zich in ‘onze tijd’: bijna twee jaar. En zes jaar eerder negen dagen. Toen was ik bijna 14 en wilde heel wijs en reusachtig leven. Het leukste van de eerste keer verkering vond ik nadien dat het uit ging. Mijn melancholische en romantische inslag kreeg voeding en lang schreef ik gedichten en dagboeken vol over hem. Luisteren naar Candlelight met Jan van Veen was mijn puberstart. De drama! Ik koesterde mijn zogezegde verlangen naar hem. Eigenlijk had ik geen zin in verkering en werd later nog anders, veel echter, verliefd. Zes jaar hierna zag ik hem in de stad. Hij was anders, iets hield hem gevangen, zo leek het. We kregen verkering, 18 en 21. Hij was geweldig, stoer, knap, lief, aantrekkelijk en zó mooi. Had ik al stoer gezegd? Alleen..hij was verdrietig. Hij sliep zo veel. Ik lag dan bij hem met mijn hoofd op zijn borst en de tranen rolden stil over zijn wangen. Wat is er, vroeg ik honderden keren. Schouders ophalend, véél shag rokend. No clue. We gingen op vakanties, ik betaalde want had een leuke baan en we woonden thuis. Hij verloor werk vlug, toonde op het laatst weinig initiatief. En altijd mee, de apathie en laag van verdriet. Waar ik veel ondernam en een vaste baan kreeg en aan de toekomst dacht, trok hij zich terug. Het ging uit met een oké gevoel van mijn kant en schouderophalen bij hem. We aten ons laatste maal, die zondag, 5 maart 2000.

Bijna zestien jaar later: de tijd stond even stil en mijn hart maakte dát sprongetje. Ik hoopte dat ik hem ooit tegen zou komen. Maar dat dit vandaag zou zijn, uitgerekend op mijn zaterdag met zoon, waar ik als thema bonding had.. zoon heeft het niet altijd makkelijk. Want vandaag ging ik op pad met zoon en gearriveerd op de plaats van bestemming sliep hij. Ik heb anderhalf uur lang in de auto gezeten en gewacht totdat hij wakker werd. Hij slaapt overdag niet meer maar had het nodig en ik parkeerde waar ik iets kan zien ter eigen entertainment. Ik aanschouw mensen die gehaast of gezellig gehaast gaan winkelen. Overzie mijn dag, week, mijn leven en op zo’n moment wil ik ook dat er iemand thuis op ons wacht. Waar ik voor haasten wil. En dan weet ik ook dat dit weer komt, stel mezelf gerust. Als zoon wakker is gaan we verder. Vandaag aten iets speciaals, daarna Winnie the Pooh op de planning in het grote bed: een dag vol acceptatie, regelmaat en tweede versnelling. Haar in een knot, geen make-up, weinig geld, dus bewust inkopen doen. Martijn. Geen schim uit een ver verleden maar iemand aan wie ik nog jaarlijks dacht.

Het begin was even ongemakkelijk, want baan, gezin en woonplaats kwamen niet ter sprake. Omdat hij dit overduidelijk niet kon vertellen zei ik; ik werk niet, ik zorg voor mijn zoon. Opluchting bij Martijn. En iets later knikkend naar zoon; ik woon alleen met hem. Waarna ik zoon aanmoedigde om ‘Hoi Martijn’ te zeggen wat hij voortreffelijk schattig deed en dit luchtigheid gaf aan de zinnen. Dat hij nooit een baan zou hebben of hebben gehad, nooit een vrouw, kinderen, wist ik. Dat hij niet zelfstandig mag wonen. ‘Je hebt een slechte tijd gehad, hoorde ik?’ zei ik. Wat voor understatement is dat, verfoeide ik mezelf in gedachten. Zijn leven was na de eerste psychose, een klein half jaar na ons uit elkaar gaan, voorgoed veranderd. Hij scheen bijna elke dag in deze supermarkt te komen. Omdat ik echt in shock leek zei hij; mijn gezicht is dik geworden hè? Ja, zei ik en vlug: dat komt door de medicijnen? Hij knikte, antwoordde dat hij al tien jaar stabiel is. Ik weet dat hij zijn passie niet meer makkelijk kan doen doordat hij zijn concentratievermogen langdurig mist. Dat hij het heel moeilijk heeft gehad met de diagnose. Sociale media zijn soms een zegen. Ik bleef bezorgd en dat is nooit verdwenen. Ook ik heb hem niet kunnen helpen.

Hij wilde me uit eten nemen. Of op een lange wandeling. Wat vond ik het allerleukst? Vroeg mijn telefoonnummer. Ik zei dat ik elke avond thuis ben vanwege mijn zoon. Wat ook zo is en ik prop ‘alles’ in de vier avonden per maand zonder zoon bij me. Ik zei dat lijkt me leuk. Maar het lijkt me geen slim idee. En heel treurig. Onze levens zijn niet verlopen zoals we dachten en de confrontatie was groot. Te veel voor mij. Dat zei ik allemaal niet, ook niet dat ik zeer gehecht gesteld ben geraakt op het alleen-zijn, immers, dat ben ik al lang. Niemand nabij heb in de dagelijkse dingen en nachten. Dat ik zo met hem te doen had al die tijd zonder dat ik hem zag, dat weet hij niet. Hij zei dat het zó leuk vond me te zien en dat zijn benen helemaal lam werden toen hij me plots zag. Wauw. Hetzelfde enthousiasme van toen. Maar hij zag er zó anders, zo slecht uit in de gehele aanblik. Maar ik weet niet wat hij doormaakte. Ik kan hier niet over oordelen. Misschien was hij op zijn best vandaag. Wel zag ik wat zijn leven met hem heeft gedaan. Dat is een betere omschrijving.

Ik ben in contact op sociale media met familie van hem en gaf aan dat via hen mijn nummer  te vinden is. Hij vroeg nog maar eens of ik dat écht leuk vond, uit eten gaan met hem. Ik reageerde niet duidelijk. Ik dacht in een split second aan mijn toekomst, mijn zorgen, aan al het ongewisse wat nu toch echt wel gewis moet raken. Aan de spaarzame mooie momenten en aan mezelf, dat het best knokken is soms voor zoon zijn geluk. Het mijne. Mijn geluk hangt hiermee samen. Aan de liefde. Zo’n beetje mijn algehele staat van zijn is prima en wil ik meer nieuws in mijn leven? Pittigheid? Taaie zaken? Zo sta ik er inmiddels in. Nooit meer onbevangen. Ik denk aan zijn moeder. En zijn vader. Die ik jaren nadien sprak terwijl hij in een psychiatrische instelling woonde. Hun verdriet en hun zorgen over hem. Ook hen kwam ik toen tegen. Die hem zo beschermen willen en voor teleurstellingen behoeden. Ik weet nog dat ik de groeten liet doen van mij en ik hoopte op een uitnodiging voor een bezoek aan hem. Niet gehad. Nu begrijp ik waarom. Martijn en ik spraken over onze vakanties. Over de roadtrip op een gehuurde scooter door het Zeeuwse. Wat een goede vibe toen. We waren écht stoer! zei ik. Hij herhaalde dat ferm, we glimlachten en even bleef het stil en we staarden naar mijn nog meer stuiterende zoon die ondertussen geen weet had van de eieren die heel bleven moesten.

Onze dromen kwamen voor allebei niet helemaal uit en ik vertoef soms graag in de lieve cocon van zoon en mij in niemandsland. Want het leven is keihard werken, met vleugjes liefde en vriendschap. De twinkeling in Martijns ogen laat me zien dat hij er wat goeds van maakt.

Is er een reden dat sommigen en vaak de mooiste en liefste mensen het zwaarder te verduren krijgen dan anderen? Is dat om levenslessen te leren? Ik geloof in reïncarnatie, wat betekent dat we een trede verder zijn in een volgend leven. Mooi wensdenken? Als dit alsnog het leven is, dit éne leven, dan begrijp ik niet waarom sommigen zo veel pech krijgen en sommigen alles voor de wind lijkt te gaan. Maar ik geloof wel dat de één het nare beter aan kan dan de ander en hier moet een reden voor zijn.

Verwacht het onverwachte!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Wensen

Jullie lezers, wens ik al het goede toe voor het nieuwste jaar. Wensen we elkaar niet heel veel goeds toe het hele jaar door? ‘Veel plezier!’, ‘succes’!

Iemand appte mij origineel: ‘wat wens je jezelf toe?’ Ik dacht een paar dagen na. Het antwoord appte ik terug en vroeg hem naar hetzelfde. Is dàt niet een oprechte dialoog ofwel nieuwjaarswens via de telefoon? Ik vind van wel!

Ik heb me teruggetrokken de laatste weken. Het leed dat ex bracht, de pijn en het verdriet dat mijn kind heeft en ik zelf die hier mee om gaat. Zoon is niet thuis maar bij zijn vader. Hij is ver weg, bij vriendin van vader en haar kinderen. Zoon is in verwarring, heeft geen tijdsbesef en is nu zes dagen niet thuis. Ik verwacht hem morgen weer. De dagen dat hij thuis komt zijn altijd anders en ik weet niet hoe ik hem morgen tref. Sowieso doodmoe. De indrukken die zoon op doet in nieuwe huizen en het drukke gezin van vaders vriendin zijn slopend voor hem. Alle komende dagen zijn volledig gericht op zoon en mij en zijn vertrouwde dingetjes.

Daar ik in mediationland verblijf en dit een grote wissel trekt op mijn emoties heb ik wél immens genoten van de feestdagen. We kregen visite, logees, we gingen op visite en we hebben uitjes ondernomen. Het was zalig. Veel slaap, veel vriendschap, veel kroelen met zoon… een remedie tegen de lastige tijd nu.

Het gezamenlijke gezag heb ik niet gegeven en nu wacht mij de rechtbank die reageert op het verzoek van ex. De kinderalimentatie is verdwenen, zoon en ik leven vrij sober en dit jaar moet dit nog soberder worden. Dat laatste, daar ben ik een kei in. Ik verveel me geen seconde en dat is een groot goed.

Volgend jaar rond deze tijd ben ik een stuk verder en gaat zoon naar de kleuterschool. Dit wordt een jaar van afronden. Ik heb de kraamtijd de afgelopen weken een plaatsje proberen te geven. Die was hels met ex en ik hoop dat ik ooit nog een kindje krijg met een lieve man en zo’n tijd nog eens over mag doen, zoals ik het … wens.

Dat jullie en mijn wensen uit mogen komen dit jaar en we allemaal de kracht vinden om met tegenslag om te gaan en de sparkle nooit verliezen!

Happy 2016.

 

 

 

 

 

 

Dagen van ongeloof

Ik zal jullie altijd willen verblijden met mooie en interessante stukken. Dat hoop ik. Of het lukt dat weet ik nog niet. Er is een boel gaande onder de mooie stukjes. En ineens besef ik me dat ik dat hier op dit blog kan verwerken. Vrienden en familieleden voelt als te dichtbij en verbaal ben ik niet heel sterk. Ik uit me beter in het schrijven.

Wel, ik heb een zeer destructieve relatie gehad. Het was niet eens een relatie. Hieruit is een kind gekomen. Een puur lief kind met een goed karakter. Momenteel onderga ik mediation met ex om te komen tot alles wat geregeld moet worden. Bij deze begeleiding hoort ‘wroeten in toen en waarom’. Ex zit op zijn praatstoel, gretig als wat om zijn gal te spuwen. Ik zit erbij en negeer het minst erge. Ik ben ontzettend van slag na zo’n afspraak. Zoals toen, in de tijd met ex. De dagen en momenten schieten als flashbacks door me heen. Ik voel ze en voel de onmacht. Ik slaap slecht. De confrontatie met toen en met ex in één ruimte maakt dat ik amper functioneer.

Ik begrijp dat de rol van de mediator is om ook emoties en gebeurtenissen in kaart te brengen. Maar ik kán niet in de modus zitten die gevraagd wordt. Ik ben aan het herstellen geweest. En aan het zorgen.

Als ik durf stil te staan wil ik hier schrijven wat er is gebeurd, tot in detail. Zodat ik het na bijna drie jaar kwijt ben.

Dat schrijven helend werkt is zo voor mij, of het interessant wordt om te lezen, dat weet ik niet. Maar het moet eruit. Liefst bij de mediator maar dat lukt me niet zo goed. Voor mijn eigen heling doe ik het vooral hier.

Het was extreem, liefdeloos en kil. En ik ben voor mijn gevoel een uurtje geleden uit de achtbaan mogen stappen.

The urge to read

Wat ik secuur bij houd, zonder het ooit te vergeten, is het papieren te-lezen-lijstje. Hangend of wapperend aan de muur, boven mijn computer. Het wekken van de interesse, nieuwsgierigheid en soms de hebberigheid duurt even. Ik denk lang na over een titel. Maar soms…dan is het er. In een flits. Ik kijk er verlangend naar, naar mijn leeswensenlijst. Met een in allerijl gevonden pen noteer ik mijn ooit te lezen boek. Het velletje telt zes titels, sommigen zijn te lang met zonlicht beschenen maar ik ken ze uit mijn hoofd. De rust om te lezen neem ik niet snel. Wanneer ik er alleen al aan denk om te gaan lezen bespringt bekruipt mij het gevoel dat ik van alles moet doen. En de hoop op onderuitzakken en lezen, dat kan alleen met dát ene verse wensenboek.

Hét verlanglijstje:

  1. Huisgenoten – Sarah Waters
  2. Kom dat ik u kus – Griet op de Beeck
  3. Gids voor de wereldliteratuur – Pieter Steinz (bladerboek)
  4. Wij – David Nichals
  5. De stamhouder – Alexander Münninghof
  6. Het meisje in de trein – Paula Hawkins

Pakweg twintig euro kosten deze boeken en ik wacht tot dat de boeken naar negen euro of zo gaan. En dat duurt jaren. Maar dat heb ik ervoor over. En anders mijn banksrekening wel. Waar ik graag in vertoef, de kringloopwinkels, die hebben deze boeken nog niet, al zijn er vaak pareltjes en nog wel op gewicht te betalen!

Het enige wat ik niet kan laten is om maandelijks op internet te zoeken naar het plot van Het meisje in de trein. Dit boek wil ik zo graag lezen, het fascineert me enorm. De recensies wekken mijn nieuwsgierigheid zó intens! En dus wil ik gewoon plotsklaps lezen hoe de vork in de steel zit. Overal waar ik kom bekijk ik de prijs van het boek. Nog steeds te duur. Begrijpt u me niet verkeerd, terechte prijzen hoor, want auteurs verdienen al niet zo veel. Zodra ik het missen kan, zijn zij de eersten die het weten.

Ooit verslond ik alles van Harlan Coben en James Patterson. Dat was echt een kijkje in de geest van de schrijver en die schrijvers doen me denken aan winteravonden lezend in bed. Inclusief cliffhangers waar je U tegen zegt.

Nu ben ik ook wel opgelucht dat ik de clue van Het meisje in de trein nog niet weet.. Want dan blijft het nog op mijn wensenlijstje en zal ik het uiteinde in gehoopte meeslependheid ervaren. Het zal wel zo bedoeld zijn dat ik het moet gaan kopen lezen…

Update: 20 januari 2016: Het meisje in de trein heb ik gekregen als cadeau van iemand die mijn blog las. Lief! Dankjewel!

Magie

Mijn kind noemde me een tijd terug een mamamotor. ‘Ben ik een motor?’ Kind: ‘neehééé, een mamamotor! Jij kan rijden en jij kan alles!’ Hij streek daarbij over mijn haar, trok hard aan een pluk en ik vond hem zo lief.

Ik vergat het. Zoals dat vaak gaat. Ik schrijf uitspraken weinig op. In het moment leven klinkt tof, maar voor ‘later’.. niet handig. Alle wijze en niet wijze prietpraat die ik dus wel zou onthouden? Op fabelachtige wijze gewist uit mijn geheugen.

Maar Mamamotor bleef. Want Heel Soms, als ik een dag geen tijd heb om voor hem te zorgen, is hij boos in de avond. Druk, luistert niet, tot dat het hoge woord eruit komt. ‘Ik ben boos omdat jij weg gaat!’ En dan maak ik het voor zover ik dat kan weer goed. Ik vertel dat we weer samen zijn en morgen ook en dat ik heel veel van hem hou. Dat hij dit en dat is van mij. En zo besluit hij al uitroepend ons gesprek met de legendarische woorden: ‘jij bent een mamamotor!’ En hij is dan echt gerust. Ik ook, we zijn weer vriendjes, hij en ik.

Ik neem het compliment in ontvangst! Als metafoor om de stille kracht in huis te zijn. Als ik dit hoor werkt ’t als een toverwoord als ik een peptalk nodig heb van de man die niet naast me op de bank zit. De man die ik nog niet ken. Als hij slaapt en ik ben alleen tijdens de zoveelste ‘gezellige herfstachtige met kaarsjes’ avond die verschrikkelijk lang duurt, dan voelt deze benaming als een warm glimmend vuurwormpje in mijn buik dat me plots tot leven wekt. En ik vind de kracht om door te knokken, door te blijven gaan en ik voel waar ik alles voor doe straight on.

Heb jij ook je eigen mantra? Of je eigen toverwoord?

Die Pot met Goud I

Niet eerder, vertelde ik jullie over mijn amoreuze leven als alleenstaande moeder, terwijl dit concept als een rode draad door 2015 danst. Ik ben namelijk helemaal klaar voor een relatie. Bewust op zoek. Noem me gerust op jacht zijnde. Na twee jaar alleen willen zijn, uitrusten, verwerken en genoeg te hebben aan alle veranderingen was ik er vorige winter ineens klaar voor. Toen speelde mee dat de winter zo alleen voelt in ons huisje. Peuter werd energieker en eigenwijzer met de minuut en ik had geldzorgen. Voor mezelf deed ik weinig, behalve dealen met de situatie en genieten van momenten met kind. Rondkomen is ondanks sobere levensstijl lastig. Bezuinigingen op alleenstaande ouders en hogere maandlasten.. Vrienden zag ik al best veel. En tijd voor mezelf had ik teveel in de lange winteravonden. Het was simpel. Waar is ons complete gezinnetje? Die basis, dat thuis, die pot goud… Tijdens het daten merkte ik dat ik mezelf nog steeds verweet dat het gezin wat ik had kapot was. Uiteengegaan. Hier had en heb ik soms nog veel verdriet van. Ondanks dat ik zo goed merk hoe vervelend ex nu nog is en ondanks dat ik er alles aan heb gedaan.. dit moest ik een plek geven en ben hier mee bezig gegaan.

Mamavrouwen die ik kende hadden vaak binnen een jaar of in een mum van tijd een nieuwe liefde. Alleen zijn kon ik heel goed en ik vroeg me af of zij dat ook konden. Toch was ik een beetje boel jaloers. Die gezelligheid, iets opbouwen, niet meer hoeven te verhuizen of gewoon een dagje uit samen als gezin, die arm om je heen, voor iemand koken en het samen zijn. Het moest mij ook lukken en zeker voor mijn lieve zoon. Die is nog zo jong, ook dat broertje of zusje is zo gewenst!

Het daten moest maar via internet gaan. Wat was ik zenuwachtig voor de eerste date! In een café in Yerseke op zo’n verlaten dijk in dat bruin café waar de kasteleinsvrouw de scepter zwaait. Door een fluwelen rood gordijn liepen we naar binnen, date en ik. Het heeft welgeteld een uurtje geduurd met de handige oppas-smoes. Date 1 was een alleenstaande vader die gewoon niet mijn type was. Beiden reden we toch een eindje om maar die lieve toekomst samen te vinden. We hebben nu nog wel eens contact maar we hebben het veelal over onze kinderen en hoe het voelt om toch wel alleen thuis te komen. Gedeelde smart is halve smart.

Een maand later kwam date 2 in beeld. Wat hadden we een leuke gezellige avond! Elke week spraken we af in een cafeetje om te kletsen. Deze meneer genoot een hoge opleiding, drukke baan, groot netwerk en leefde als een God in zijn eigen Frankrijk. En ik werd bedolven onder zijn aandacht. Het was me af en toe te veel. Het contrast in onze levens kon niet groter zijn. Ik heb voor het eerst gezoend, na twee jaar en ik zag een film voorbij gaan tijdens het zoenen, van kind, ex en mij. Ik vond het zo’n groot iets! In de war keerde ik huiswaarts. We zagen elkaar steeds meer en ik werd verliefd. ‘Zoenden urenlang en daar kwam het moment dat ik vaker over mijn kind vertelde. ‘Wilde dat hij hem zag, slapend, dat wel. De interesse taande bij deze date. Hij wilde duidelijk niets serieus opbouwen en het initiatief vanuit hem werd minder. Ik kon in die twee maanden dat het duurde alles aan en gaf meer aandacht aan mezelf tussen het moederen en zorgen. Zes verrukkelijke dates. Finito. En dat was goed. ‘Thank God’ kon ik nog verliefd zijn. Deze man werkte bevrijdend. Na een kleine vier weken ‘rouwen’ stapte ik cafeetje ‘zo veel’ binnen om die felbegeerde toekomst in de wacht te slepen… op naar date 3 in de inmiddels late wintermaanden..

Vervolg in een nieuwe blogpost.

Met ’t klimmen der jaren…

Op zolder aan het snuffelen in kartonnen dozen.. lag er een boekje, ongeschonden, muf ruikend met wat lichte vlekken: ‘Nog vele jaren’. Met als ondertitel; de symboliek van elk levensjaar. Op de achterflap staat ‘bij iedere verjaardag kan men een bladzijde van dit levensverhaal omslaan en lezen wat het nieuwe is dat in het komende jaar werkelijkheid kan worden. Het gaat daarbij steeds om een andere kwaliteit, want iedere leeftijd biedt ten opzichte van de voorgaande jaren een speciale mogelijkheid om een gelukkig en vervuld mens te worden’.

Het is een filosofisch boekje, gekocht bij de kringloopwinkel, tijdens mijn zwangerschap. Het gaat tot 84 jaar. Dat zal met het langer leven van de vrouwmensch na een tijdje vast tot 98 gaan? Er zit een persoonlijke en algemene toelichting in. De auteur draagt het boek op aan zijn kinderen – in vertrouwen. Geen tegelwijsheden, wel diepgang en lichtheid. De auteur vertelt dat leeftijden in twaalf fases vallen. De zesde, daarin bevind ik me nu, is van 35 tot 42 jaar. Ook in de beginjaren ’90, waarin dit boek geschreven is, valt er het woordje mid-life-crises. Was dat toen al ‘hip’ of is dit gedachtegoed eigenlijk waar? De eerste zin van deze fase luidt: deze fase biedt de mogelijkheid om hart en hoofd én handen, gevoelens, gedachten en daden met elkaar te verbinden. Ik pluk wat leeftijden… Lees je mee?

De jaren 0-7 jaar vallen in de sectie ‘uit de hemel’. Met sprookjesachtige zachte illustraties in potloodtekening, maar die zien jullie niet..

3

de straat uit,

overal kijken,

zelf doen,

dragen.

Dat lust ik niet.

Mag ik een ijsje.

Ik wil een ijsje.

Ik moet een ijsje!

Nu wil ik slapen,

op je schoot,

verhaaltje vertellen,

lief.

3 is het creatieve kind. Vol verwachting en angstig toont het en verbergt het zich, verliest het en vindt. Door nee en ja te verkennen en aan tweeheid te wennen, vindt hij gaandeweg een eigen expressievorm.

Waar zijn we nu?

en?

waarom?

Hoeveel ogen heeft een aap op de rug van een schaap?

zomer, winter, lente, herfst, ochtend, middag, avond, nacht, voor en achter boven en beneden

een twee drie vier, tien

wie niet weg is is gezien

4 is de waarneembare wereld. 4 is ook in een notedop het levensspel dat wordt gespeeld. De basis van de persoonlijkheid is gelegd. De eerste lijnen van het persoonlijk levenslot zijn uitgezet. Het spel kan beginnen. 4 rust nog in de oer-orde, maar neemt al geheel vorm aan in de ruimte en de tijd.

Mijn kind telt ook op bovenstaande manier tot tien. En bij het zoeken roept hij me alvast honderd keer want een beetje eng is het nog wel als ik onzichtbaar ben. Dan duurt verstoppertje ineens lang. Het is een erg mooi boekje vind ik zelf. Voor sommigen kan het in de categorie ‘zweverig’ vallen, maar ik vind het best een lieve, zinnige uitgave met een pure invalshoek.

1992; ISBN 90-6325-417-2 / door Hans Korteweg / illustraties Erica Duvekot.

Uitblinkers

I’ll hope you get to meet your hero .. een heel mooie zin uit een lied van Skunk Anansie.

Heb jij een held of heldin, iemand waar je tegenop kijkt? Waar je inspiratie uit haalt? Of wil je je eigen held zijn? Ben je dat al? Was je dat ooit?

‘Een echte held’ wordt gebezigd als iemand iets durft. Zoals een fysieke grens die wordt verlegd of een spreekbeurt die goed gehouden is. Helden zijn ook mensen die ziektes overwinnen met geluk en mentale inspanning of verliezen met evenveel mentale geesteskracht. Al heel gauw lijken diegenen die het bijltje snel ergens bij neergooien geen helden. Maar elk mens heeft zijn eigen geest, zijn eigen bereik van kunnen. Je grenzen verleg je steeds. Was je dan een held? En nu niet meer?

‘Een held (mannelijk) of heldin (vrouwelijk) is een bestaand, fictief of historisch persoon die, wanneer geconfronteerd met gevaar en rampspoed of vanuit een zwakke positie, moed en de bereidheid tot zelfopoffering betoont voor een grotere zaak. Aanvankelijk had dit heldendom vaak te maken met strijd of het uitblinken in iets, maar later werd dit uitgebreid tot een meer algemeen moreel uitblinken’ aldus Wikipedia.

Een vader is bijna altijd de grootste held van een zoon. De enige echte. Je papa! Wat voelen kinderen die hun papa niet kennen, of deze niet meer thuis hebben wonen? Kinderen die hun held missen door overlijden? Of met de papa’s moeten dealen die met een volle portemonnee weigeren een cent aan hun kind te geven? Papa’s die met zichzelf bezig zijn? Papa’s die geen verzorgende rol op zich willen nemen, geen dagje dierentuin wensen, geen interesse tonen in hun kind en ga zo maar door. En erger, papa’s die stangen om het de moeder van hun kind lastig te maken. Die categorie is groter dan je denkt. En het mooiste wat je kunt geven als vrouw, is leven. Zo geef ik mijn lezers mee, denk goed na over de man aan wie je een kind zou willen schenken. Is er liefde en verantwoordelijkheidsgevoel?

Zonder af te dwalen.. ik ken wel heel veel heldenpapa’s. Papa’s die hun kind leren fietsen, met ze stoeien, ze aanmoedigen. Papa’s die met de slaap in hun ogen ’s nachts een fles geven en ’s ochtends vermoeid de kost gaan verdienen. Papa’s die op de bank kruipen met hun kleintje en Studio Sport half kunnen volgen. Het deert ze niets. Lieve, slimme, grappige, gekke en toegewijde papa’s. Ik ken ze. Gelukkig! Mijn kind noemt andere vaders papa. Want dat hoort hij zijn speelgenootjes zeggen. Corrigeren helpt niet. Maar mijn kind wil ook een papa. Mama’s  zijn meestal heldinnen zonder papa’s in huis. En de opa’s zijn soms toch ook grote helden van kinderen.

Ik ben niet op zoek naar een papa voor mijn kind, maar naar die lieve gekke, grappige en toegewijde held voor mijn zoon. Die een band met hem zou kunnen hebben. Waar zoon van leren kan. Dat balletje met mijn kind trap ik zelf graag genoeg, maar we heten de andere partij welkom!

Mijn held? Mariah Carey zingt Hero .. dat komt het dichtst bij.

Samenzijn? De gruwel!

Op fabmama.nl las ik een lijstje met voordelen voor single mama’s. 

De inhoud zou me niet tegen de borst moeten stuiten. Ik schrijf immers graag over clichés in tijdschriften en op online media. ’t Lijstje is zo’n gouwe ouwe die single moeders zichzelf heppiedepeppie moeten laten voelen. Sinds dit mijn blog is, mijn eigen plekje op het world wide web heb ik de behoefte en de zin om voor eens en altijd onderstaande facts recht te zetten. Here I go! Voor: alle realistische mama’s onder ons. Van: Mevrouwtjelief.

1. Slapen wanneer en hoe jij wilt

In bed kun je zo breeduit gaan liggen als je wilt. Overdwars, ondersteboven, niemand die last van je heeft! Vinden jullie dat getrek aan die dekens ook zo irritant? Daar hebben single moeders geen last van.

Alsof we daarvoor geboren zijn. Is dit ons lot? Om languit overdwars als een exorcist (ondersteboven?) te gaan liggen. Bij getrek aan dekens koop je een dekbed wat breed genoeg is. Of je hebt een normale relatie en bespreekt het getouwtrek.

2. Eten wat jij wilt

Je eet waar jij zin in hebt en hoeft geen rekening te houden met een partner die dit of dat niet lust, opeens trek heeft in jouw zelfgemaakte soep waar je 1,5 uur mee bezig bent of die vraagt of je voor hem een eitje wil bakken. Lekker overzichtelijk! Je kind is nog klein en jij bent de baas dus wie betaalt, bepaalt!

Lekker egoïstisch, wie betaalt, die bepaalt. Ik vind niets leukers om samen te besluiten waar je zin in hebt of juist je man of een vriendin lekker te verwennen met een maaltijd. En dat dit niet meteen overzichtelijk is, daar ga ik niet dood aan. En zal ik je een geheimpje verklappen? Je kind eet nooit wat jij wilt. Vaak dan.

3. Nooit een zieke man

Een man met een griepje heeft een groter gevoel voor drama dan de kont van Kim K. en moet uiterst secuur verzorgd worden. Een kopje thee, vers geperst sapje, beschuitje met kaas, de afstandsbediening, een dekentje. Een dagtaak heb je eraan! Dat soort gejankt wordt ons single moeders bespaard. En je begrijpt, daar ben ik niet rouwig om.

Ziek is ziek en dus blijf je in bed met bovengenoemde zaken. Een echte vrouw heeft hier dan ook geen dagtaak aan.

4. Lekker overzichtelijk

Bij ons thuis draait het om Otis en mij. En ik weet precies waar alles ligt of waar het kleine monster iets neer zou kunnen leggen. Op wat spenen na, ben ik dus nooit iets kwijt. Als er een man bij zou komen, dan weet je alweer hoe laat het is. Heb je mijn sleutels gezien? Ligt die groene trui in de was? Mannen zijn wat dat betreft net grote kinderen en dus ook automatisch meer werk.

Met een man ben je misschien nog steeds van alles kwijt maar hee, who cares. En ja, die hangt dan het sleutelbakje aan de muur als je geluk hebt. Heb je het probleem van de groene trui nog steeds niet opgelost.

5. Goed excuus

Je hebt geen partner achter de hand dus je komt gemakkelijk onder iedere afspraak uit. Je kunt geen oppas krijgen, het kind is niet lekker, iedereen begrijpt meteen dat het onhandig is en dat er niemand anders thuis kan blijven. Kun jij mooi in je chill outfit op de bank ploffen en die leuke serie op Netflix afkijken.

Netflix. Ik houd geen geld over voor luxe zaken. Laat staan Netflix. Maar daar ging het punt niet om. Mooi in een chill outfit op de bank ploffen kan 365 dagen per jaar als single moeder. Ik ben juist blij met afspraakjes, visites en wijntjes in de stad. Daarbij kun je ook gewoon eerlijk antwoorden met of zonder partner waar je zin in hebt, toch?

6. Geen teleurstellingen

Mannen zijn toch anders en begrijpen vrouwen niet helemaal (of helemaal niet). Als we zeggen dat er niets is, dan moeten ze echt blijven doorvragen, anders worden we chagrijning en daar heb je helemaal niets aan. Als we tussen neus en lippen door iets vertellen waar we heel erg trots op zijn, wordt daar niet op gereageerd en gaat het opeens over een nieuwe gadget of andere dingen die in onze ogen onzin zijn. ‘Hallo, heb je poep in je oren?!’ Geen man betekent automatisch ook: geen teleurstellingen, misverstanden en discussies waarbij je elkaar niet begrijpt. Lekker rustig!

Hier ben ik het een beetje mee eens. Doordat ik al een tijdje single ben heb ik het inzicht gekregen om direct te communiceren. Ik pas het ook steeds beter toe om duidelijkheid van mannen te vragen. Rustig zonder man? Zeker, maar is dat de battle van communicatie en begrip waard?

7. Alle credits

Ja, je werkt hard, hebt de zorg voor je kind, een huishouden, sociale afspraken, het is veel. Daarentegen krijg je hier ook alle credits voor! Deze komen in dit geval in de vorm van kusjes, knuffels en onvoorwaardelijke liefde. De beste vorm van waardering die je maar kunt krijgen!

Dat laatste is wel een goed punt… Het is leerzaam, fijn om je eigen keuzes te maken en precies te bepalen wat je wilt. Maar met een man is het veel makkelijker en gezelliger om samen met je kind er op uit te gaan, op vakantie te gaan. En vet realistisch: met een man is er ook ruimte om rustig je tanden te poetsen of naar de wc te gaan zonder ‘mama, mag ik kijken? Wat doe je?’  te horen. Een goede man weet op welk moment hij er moet zijn.

De liefde is er van mijn kind en later zal het hopelijk gewaardeerd worden dat ik alles zo goed mogelijk heb willen doen. Alleen.

Ik vind een team zijn mooier!

Mama is de baas?

Vandaag had ik een waardevol moment. Zo ééntje die nog niet eerder voorbij kwam in mijn carrière als moeder.

Je groeit met je kind mee en ik leer andersom ook veel van mijn kind. Als het iets zegt, wilt, huilt, valt, vertelt, ik neem het serieus. Ik vraag rustig door, troost geschaafde ellebogen en niet-te-zien-blauwe bulten. Dit doe ik zodanig dat mijn kind met mij op even serieuze toon in discussie gaat als ik dat met hem doe. Bij het bedritueel mag kind een kinderfilmpje kijken. Helaas voor kind was het over bedtijd en zou ik het filmpje na een bepaalde scène uitzetten. Ik vertelde dit van tevoren. Keer op keer zei kind: ‘mama, pas als het afgelopen is, mag je hem uitzettten, oké?’. Met dezelfde intonatie als dat ik oké op het einde gebruik.

Met een waarom herhaalde ik dat ik de film uit zou zetten. Kalm en stug ging mijn nageslacht door op dit vreselijke feit. Ineens voelde ik dat ik kón zeggen; mama bepaalt het, mama is de baas. Ik bedacht me dit en keek mijn kind aan terwijl hij praatte. Realiseerde mij hoe waardevol en leuk het is dat kind met mij in discussie gaat in een volwaardige en gelijke basis. Ik zette de film af, wat geaccepteerd werd. Nu besef ik me hoe veel ik mijn kind mee geef door het serieus te nemen. Nu had ik zelf als kind vaak als antwoord, ‘kan niet’ en ‘omdat ik het zeg’. Ondanks de liefde die er ongetwijfeld was, voelde ik me weinig gehoord of serieus genomen. Zoals veel moeders heb ik met de – in mijn ogen – hiaten in mijn jeugd geworsteld. Ik heb veel nagedacht over ‘het kind’ en ‘wanneer ik zelf moeder word’. En nu is het zo ver. Ik juich geluidloos. Mijn driejarige is er en ik geniet.